Ιεραποστολικό Κλιμάκιο Αϊτής (Ι. Μητροπόλεως Μεξικού)

Από της συστάσεως της Ι. Μητροπόλεως Μεξικού-Κεντρώας Αμερικής (Ιούλιο 1996), μεταξύ των διαφόρων Ιεραποστολικών Κλιμακίων της Ι. Μητροπόλεως είναι και αυτό της χώρας Αϊτή.

Στην Αϊτή υπάρχουν τρεις ιερείς Αϊτινοί που μιλούν και καταλαβαίνουν τα Ελληνικά. Στο νησί αυτό, το οποίο είναι και το φτωχότερο της Κεντρ. Αμερικής, η Ι. Μητρόπολη συντηρεί τρία Δημοτικά Σχολεία για 1500 άπορα παιδιά. Λόγω των σοβαρών προβλημάτων που μαστίζουν το κράτος, δεν υπάρχουν Δημόσια Σχολεία. Όσα υπάρχουν είναι ιδιωτικά.

Ένα άρθρο του περιοδικού του Ιεραποστολικού μας Συνδέσμου, συγκίνησε πάρα πολύ μια δωρήτρια, η οποία προσφέρθηκε και αγοράστηκε ένα οικόπεδο δύο εκταρίων στην πόλη Πέτιον Βιλλ. Ελπίζουμε να ανεγερθεί το συντομότερο Σχολείο και στη συνέχεια Ι. Ναός, Κλινική και κατοικία Ιερέως, προκειμένου να απαλλαγεί η Ι. Μητρόπολη από το βάρος των ενοικίων τα οποία ετησίως φθάνουν τις τριάντα χιλιάδες (30.000) ευρώ.

ΑΪΤΗ το ταλαιπωρημένο νησί

 Η Αϊτή είναι ένα όμορφο νησί με παραλίες και τοπία που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν χιλιάδες τουρίστες απ’ όλον τον κόσμο. Δυστυχώς όμως κανένας δεν επισκέπτεται το νησί. Όλοι φοβούνται για την ασφάλεια τους. Δεν υπάρχει σταθερή κυβέρνηση εδώ και δεκαετίες, ούτε ασφαλώς και οργανωμένο κράτος. Όλος ο λαός πεινάει και ζει κάτω από άσχημες συνθήκες., χωρίς δουλειά, χωρίς ελπίδα για το μέλλον του. Οι περισσότεροι ζούνε δέκα και δεκαπέντε άτομα μαζί, σε μικρά δωμάτια, προχειροφτιαγμένα από τσιμεντόλιθους με λαμαρινένιες στέγες.

Δεν υπάρχει υδροδότηση ούτε αποχετευτικό σύστημα. Οι κάτοικοι πρέπει να αγοράζουν το νερό από βυτία, το οποίο όμως είναι ακριβό. Έτσι, ο περισσότερος πληθυσμός αναγκάζεται να πίνει και να πλένεται από βρόμικα νερά. Δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα. Οι έχοντες χρήματα χρησιμοποιούν τις βραδινές ώρες γεννήτριες. Ο λαός τα βράδια ζει μέσα στο σκοτάδι, χρησιμοποιώντας λάμπες πετρελαίου, αν βεβαίως υπάρχουν χρήματα για την αγορά πετρελαίου.

Εκατοντάδες Αϊτινοί χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο προσπαθώντας να διασχίσουν τη θάλασσα με κακοφτιαγμένα σωσίβια και σάπιες σανίδες για να φθάσουν στις ακτές της Φλόριντα των Η.Π.Α ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή.

Στους δρόμους, πολλές φορές, συναντάς κάποιο ανθρώπινο πτώμα και αυτό διότι οι συγγενείς του δεν έχουν χρήματα να τον θάψουν. Ελπίζουν ότι ο Δήμος θα μεριμνήσει για την ταφή του.

Εκείνο όμως που κυριολεκτικά αποδεκατίζει το νησί είναι οι θεομηνίες. Μεγάλες καταστροφές και δεκάδες εκατοντάδες νεκρούς αφήνουν πίσω τους οι συχνοί τυφώνες.

Στο νησί αυτό υπερισχύει η δύναμη που έχουν οι «ιερείς» του βουντού. Η Καθολική εκκλησία δεν μπόρεσε να εξαλείψει τις δεισιδαιμονίες του βουντού που έφεραν μαζί τους οι Αφρικανοί πριν από διακόσια χρόνια όταν σύρθηκαν σκλάβοι από τους Γάλλους αποικιοκράτες. Με την παρουσία της Ορθοδοξίας και το κατηχητικό έργο των ιερέων, κατά τα τελευταία τρία έτη και μόνον, άνω των 1000 Αϊτινών έχουν απαλλαγεί από την κατάρα του βουντού και έχουν βαπτισθεί Ορθόδοξοι.